หายไปเกือบสามเดือน (ขาดไปสามวัน) แบบว่ามัวแต่ยุ่งๆเรื่องเรียน แล้วก็เหนื่อย แล้วก็เบื่อ แล้วก็ง่วง เลยขี้เกียจจะมาอัพ ตอนนั้นเอียนกับการพิมพ์คอมพ์เต็มทน

มาวันนี้อิป้าสอบเสร็จแล้ว ส่งวิทยานิพนธ์แล้ว หมดห่วงซะที เลยขอมาอัพอะไรไว้เป็นที่ระลึกนิดนึง

แล้วก็นะ BG ก็ไม่ได้เปลี่ยน ใช้ธีมเก่าสามชาติที่แล้ว แอบไปมองชาวบ้านแถวนี้เค้าเลิกใช้กรอบเลื่อนไปหมดแล้ว มีป้านี่แหละยังคงปักหลักใช้กรอบเลื่อนต่อไป เดี๋ยวไว้ค่อยเปลียนละกัน

จริงๆวันนี้ที่มาเขียนก็ไม่มีอะไรหรอก พอดีเมื่อวานที่คณะมีเด็กๆที่เอ็นท์ติดมาปฐมนิเทศกัน เลยแอบคิดถึงวันเวลาเก่าๆ แล้วก็อยากกลับไปเป็นนิสิตใหม่อีกหน (จริงๆคืออยากกลับไปเป็นสาวใหม่ 55+) ก็ขอแสดงความยินดีย้อนหลังกะเด็กๆที่เอ็นท์ติดด้วยนะจ๊า

ว่ากันเรื่องเด็กๆมั่ง พอดีว่าป้าหมูบอกให้เข้าไปดูรูปใน soompi ชีบอกว่ามีรูปมิกกี้จุ๊บกะฮารังอยู่ ดูไปดูมาป้าว่ามันเข้าตำราเล่นกะหมาหมาเลียปากเลยแฮะ แต่รูปอื่นอ่ะ น่ารักๆๆๆๆ

สังเกตดูดิ หน้าตาอ่อนโย้น อ่อนโยนนนน (หัวก็เถิ้ก เถิก 55 )

ใช้สองมือเลยอ่ะ งื้ดดดดดด

เค้าอยากตะปบมั่งงิ >__<

แล้วฮารังก็น่ารักมากมายอ่ะ คนที่เลี้ยงหมาก็คงจะเคยชินกะการที่เวลาหมามันดีใจแล้วก็กระโดดกอดเจ้าของ แล้วก็เวลาที่มันเจอคนรู้จักหรือคุ้นเคยหูมันจะลู่ไปข้างหลัง ของฮารังนี่แบบว่า หูลู้ลู่ ลู่มากกกกเลย หมาอะไรวะ ดูเด่ะ ขาก็ไย้ใหญ่ คาดว่าจะโตว่านี้ได้อีกเยอะเลยแหละ ถ้าโตเต็มที่เวลากระโดดกอดเจ้าของมีหวังมิกกี้หงายหลังหัวฟาดพื้นแหงๆ

เกิดมาอิป้าไม่เคยอิจฉาหมาเท่านี้เลยว้อยยย >//<

จบเรื่องน้อง (credit: on pics นะฮะ)

ต่อไป เป็นการระบาย อ่านไปอาจจะไม่เก็ตได้

สืบเนื่องจากเรื่องวุ่นวายๆที่ผ่านเข้ามาให้รกสมอง อาทิตย์นี้รู้สึกชีวิตต้องมารับรู้เรื่องราว (ส่วนมากจะเป็นของคนอื่น) ให้หนักกบาลเล่น ถึงได้บอกอยากจะกลับไปใช้ชีวิตวัยเด็กอีกครั้งไง ไม่ต้องมีเรื่องอะไรมาให้ครุ่นคิดมากมาย ใช้ชีวิตไปวันๆ ไม่ต้องมาอยู่ในสังคมที่แบบว่ามี(บางคน)ที่ไม่จริงใจ และพร้อมจะแทงข้างหลังกันได้ทุกเมื่อ ที่พูดนี่ไม่ได้โดนมากะตัวเองหรอกฮ่ะ แต่แค่รับรู้ก็กลุ้มใจแทนแล้ว ยังไงก็ สู้ต่อไป Fighting!

คิดถึงน้องดีกว่าเนอะ ~

=^__^=