ตั้งชื่อเอนทรี่เหมือนเวลาเขียนรายงาน แล้วก็เลยกะจะเขียนแบบที่เด็กๆเค้าเขียนรายงานด้วย นานมากเป็นสิบปีแล้วอ่ะที่ป้าไม่ได้เขียนรายงานส่งครู เลยเกิดอารมณ์นึกครึ้มอยากจะเขียนรายงานกะเค้าขึ้นมามั่ง (ประสาทรึเปล่า - -") อ่าววว เวลาเด็กๆเขียนอะไรๆมันจะดูเรียบง่ายจริงใจ ขำๆดีด้วย แล้วต้องเขียนให้ได้สามย่อหน้า (ได้แก่บทนำ เนื้อเรื่อง สรุป ประมาณนี้) ส่วนมากเวลาครูให้เขียนรายงานอะไรก็แล้วแต่ก็มักจะหนีไม่พ้นเรื่องใกล้ตัว หรือไม่ก็ออกแนวรักชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ สิ่งแวดล้อมไปเลย วันนี้เรื่องที่อิป้าจะมาเขียนก็เลยจะออกแนวเรียงความเหมือนกัน รำลึกความหลังกันหน่อยยยย มาอ่านกันเถอะ
สุนัขของฉัน
ที่บ้านของฉันเลี้ยงสุนัขเอาไว้ 5 ตัวด้วยกัน ได้แก่ ฮ่อยจ๊อ จีจี้ บ๊ะจ่าง เจสซี่ และเจนนี่ โดยฮ่อยจ๊อ และจีจี้เป็นพี่น้องกันและเป็นสุนัขพันธุ์ชิสุ แต่ฉันคิดว่าทั้งสองตัวดูไม่ค่อยเหมือนพันธุ์ชิสุเท่าไรนัก ส่วนบ๊ะจ่างเป็นสุนัขพันธุ์ดัลเมเชี่ยน และเจสซี่กับเจนนี่เป็นสุนัขพันธุ์โกลเด้น รีทรีฟเวอร์และเป็นพี่น้องกันเช่นเดียวกัน
สุนัขของฉันที่อายุมากที่สุดคือบ๊ะจ่าง ตอนนี้อายุประมาณ 8-9 ปีแล้ว แต่ใครๆก็มักจะนึกว่ามันเป็นเด็ก เพราะบ๊ะจ่างยังเล่นซนเหมือนลูกสุนัขอยู่ ตอนที่ยังเล็กบ๊ะจ่างเคยตกน้ำเกือบเอาชีวิตไม่รอด โชคดีที่แม่ของฉันลงไปช่วยเอาไว้ได้ทัน หลังจากนั้นบ๊ะจ่างก็ยังไม่เคยป่วยเป็นอะไรมากอีกเลย นอกจากนั้นนิสัยอีกอย่างของบ๊ะจ่างคือไม่ชอบเด็ก อาจจะเพราะความอิจฉาก็เป็นได้ เมื่อใดก็ตามที่มันเห็นเด็กมันจะเห่าอย่างรุนแรงทุกครั้งไป ส่วนสุนัขอีกสองตัวได้แก่ฮ่อยจ๊อและจีจี้ มีอายุประมาณ 7 ปี มีนิสัยเป็นมิตรกับทุกคนยกเว้นกับสุนัขด้วยกันเอง ฮ่อยจ๊อเป็นสุนัขเพศผู้ ส่วนจีจี้เป็นสุนัขเพศเมีย และสุดท้ายคือเจสซี่กับเจนนี่เป็นสุนัขที่ฉันได้มาจากที่บ้านคุณป้า ทั้งสองตัวเป็นสุนัขที่มีนิสัยชอบเล่น เวลาอากาศร้อนมักจะลงไปแช่น้ำเล่นเป็นประจำ นอกจากนี้เจสซี่และเจนนี่ยังมีความสามารถพิเศษด้วยการยกมือสวัสดีและไปคาบของเล่นกลับมาได้
การมีสัตว์เลี้ยงเป็นเพื่อน ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ชนิดใด ก็สามารถช่วยให้เราคลายเหงาและมีจิตใจรักและเมตตาต่อสัตว์ และแม้ว่าสุนัขของฉันจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่ฉันก็รักสุนัขของฉันทุกตัว
จบเหอะ อึดอัด 55
เล่าแบบเรียงความนี่ไม่มันเลย อยากจะเขียนนินทาหมาตัวเองมั่งก็เขียนไม่สะดวก สู้เล่าเอาอย่างนี้ดีกว่า
สมัยก่อนตอนเด็กๆป้ามีหมามากกว่านี้อีก คือจิ้มลิ้ม และโจโจ้ (สังเกตป่ะว่าบ้านนี้หมาชื่อ จ จานกันทุกตัว) แต่ละตัวแสบสันต์ไม่แพ้กันเล้ยยย มาตอนนี้ก็แก่ๆกันหมดแล้ว เห็นแม่แว่วๆมาว่าถ้าหมดพวกนี้จะไม่เลี้ยงอะไรอีกแล้วเพราะเวลามันจะตายกันทีก็ใจหายกันไปหลายวัน ยิ่งสองตัวสุดโปรดจ๊อ-จี้ เป็นลูกสมุนแม่ เรียกว่าวันๆตัวแทบจะติดกัน แม่เดินไปไหนก็ตามไปด้วย คนกินอะไรมันก็กินด้วย เคยลองแกล้งทำท่าตีแม่แล้วให้แม่ร้อง ปรากฏว่าจ๊อแทบเป็นแทบตาย มันพยายามตะเกียกตะกายหาแม่สุดฤทธิ์อ่ะ ส่วนจีจี้นี่วันๆเอาแต่นอน เว้นแต่ตอนมีของกินเท่านั้นแหละถึงจะตื่นเต้นขึ้นมาหน่อย
ป้าจะบอกให้นะว่าเวลามีเรื่องกลุ้มอกกลุ้มใจอะไรลองอยู่เงียบๆกับสัตว์เลี้ยง หมาแมวดู แล้วจะรู้สึกดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ หรืออยากจะบอกจะเล่าอะไรกับมันก็ได้ หมามันจะรับรู้ความรู้สึกเราได้จริงๆนะ
เล่าไปแล้วก็คิดถึง อิป้าไม่ได้อยู่บ้าน ToT
พูดไปเดี๋ยวไม่เห็นภาพ เอารูปไปประกอบด้วย
สุนัขของฉัน
สาเหตุที่อยากจะเล่าเรื่องหมาของตัวเองก็ไม่มีอะไรมาก พอดีว่าไปเจอรูปพวกนี้เข้า
สุนัขของเขา
เป็นมิตรกับบรรดาแฟนคลับสมกับเป็นสุนัขของศิลปิน
โดนสาดแฟลชใส่ หน้าตาตื่นตกใจเล็กน้อย
ส่วนเจ้าของไปญี่ปุ่นซะแร้ว เอา Harang มาให้เจ้เลี้ยงเหอะ จะเอาไปอยู่เป็นเพื่อนเล่นกะเจสซี่เจนนี่
เห็นว่าหมาชาวบ้าน (?) เค้าน่ารักดี หมาเราเองก็น่ารักไม่แพ้กัน (เหรอ?) เลยเอามาอวดซะหน่อย หมาของใคร ใครก็รัก ใครก็หลง
เคยนึกๆอยู่ว่าถ้าสมมติเจอ MYC กะ Harang เดินมาด้วยกัน ป้าจะเลือกไปหาใครดี? เลือกยากนะเนี่ย 55
แล้วก็วันนี้ผ่านไปแถวคณะ เจอคุณลุงคุณป้าพาหมา Samoyed คู่นึงมาหาหมอ ยิ้มเหมือนชยากี้ (เขียนงี้ป่าว?) เดี๊ยะเลย น่าร้ากกก
- จบแบบดื้อๆ -
